Wat leuk om als burgercommissielid ook een keer gevraagd te worden om een column te schrijven. Enerzijds stel ik me er kwetsbaar mee op, maar het heeft ook wel wat om iets te mogen zeggen zonder daarop direct aangesproken te worden.
En waarover schrijf je dan? Nou daarover, waar ik vol van ben, zodat bij wijze van spreken de letters vanzelf op het papier verschijnen.
Zijn er dan zulke onderwerpen in ons Flevoland? Oh zeker, vorige week nog.

In Emmeloord was ik aanwezig om de plannen te bewonderen van een nieuwe vaarweg (randmeer) tussen Lemmer en Blokzijl. En werkelijk ’t was een boeiende avond en de plannen waren interessant, van A tot Z. Ik maakte kennis met de motieven achter de plannen. Ik verwonderde me ook over het enthousiasme waarmee de plannen werden ontvangen. Ambitie, dat was het woord waar alles om draaide.

Ik keek om me heen en voelde dat ik faalde. Ik was namelijk niet enthousiast over de plannen. Dus ik had geen ambitie. Wat iedereen om me heen had, dat miste ik.
Ik vind de Noordoostpolder, zoals die er nu er bij ligt, zo mooi en dat kon niet. De Noordoostpolder. Mijn geboortegrond, de klei, zavel en zandgronden, met die natuurlijke ruimte. Ik geniet er nog elke dag van maar…
Al die anderen in de zaal. Ze wilden verandering. Het landschap moet opgewaardeerd worden.

De zaal zat vol met nieuwe pioniers en laat ik nu zo’n ontzag voor die pioniers van 65 jaar geleden hebben. Dat botste. Zij, die 65 jaar geleden uit het niets bouwden aan de toekomst, blijken het mis te hebben gehad. Kijk, daaraan moest ik die avond wennen. Zal dat ooit lukken? De Noordoostpolder, mijn stukje geboortegrond. Mag het nog even blijven zoals het nu is?

Sjaak Simonse

(Vorige)